Marijke Knol coaching | Ik lijk een negen, maar voel me nauwelijks een zesje
15652
post-template-default,single,single-post,postid-15652,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0.1,vc_responsive

Ik lijk een negen, maar voel me nauwelijks een zesje

Een knappe jongen, goed in de kleren, een mooie vriendin en een goede baan. Hij had het allemaal voor elkaar. Zo, op het oog. Maar de werkelijkheid was anders. “Ik voel me slecht”, zei hij. “Ik bedrieg iedereen. Ze denken allemaal dat ik een 9 ben, maar in werkelijkheid ben ik maar een zesje.”

Hij speelde al zijn hele leven toneel en hij was zo bang om door de mand te vallen. Als ze erachter komen dat ik eigenlijk niets kan, heb ik niets meer, was zijn vaste overtuiging. Dan word ik ontslagen en loopt mijn vriendin weg.

Hoe belangrijk zijn de mooie kleren, de knappe vriendin en de goede baan echt voor jou, vroeg ik. Hij moest lang nadenken. Ik wil vooral normaal lijken, was zijn antwoord. Voor hem waren zijn knappe gezicht en geslaagd zijn in het leven, normaal. Thuis was dat ook belangrijk geweest: netjes voor de dag komen, goed je best doen op school, een goede baan krijgen, een vriendin die bij de familie past.

Heb je je weleens daartegen afgezet, vroeg ik hem. Dat had hij nooit. Hij was nauwelijks puber geweest, had altijd netjes de regels van zijn ouders gerespecteerd. Ik vroeg hem wanneer hij zichzelf wilde worden:  wanneer ga je ontdekken wat jij belangrijk vindt in het leven? Wanneer ga je puberen? Hij moest lachen: hij kreeg er zin in.